2222

ایران نیوز آنلاین؛ یادداشت: محمد جواد افتخاری/ آتشی برافروخته و در شب سرد پاییزی، به امید کسب یک لقمه نان حلال، کنار بساطش نشسته است. بدش نمی آمد این موقع شب در کنار خانواده اش باشد، با آن ها مهمانی برود، خرید کند، گل بگوید و گل بشنود و خلاصه اینکه با آن ها باشد، اما به قول خودش مجبور است برای سیر کردن شکم خانواده اش، هر شب، ساعاتی را بیرون باشد و با دست فروشی، لقمه نانی برای گذران زندگی بیابد.
او که در بساطش عروسک های رنگ و وارنگ دارد با آرامش خاصی عروسک ها را جابه جا می کند و گاه برای جلب نظر رهگذران، آن ها را در دست می گیرد و تکان می دهد شاید رهگذری، مشتری شود و او هم به نوایی برسد.
هرچند پیش ترها فقط دستفروشان را روزها در خیابان های اصلی شهر می دیدیم اما انگار با افزایش مشکلات اقتصادی، دستفروشان دیگر شب و روز نمی شناسند و حتی پاسی از شب گذشته، بساط شان را در میادین اصلی شهر پهن نگه می دارند و به دنبال مشتری اند.

 دغدغه آمدن مأموران و جمع کردن بساط
اگر چه آنان جای مشخصی ندارند و قابلیت رفتن به نقاط پرتردد و احیاناً پر مشتری را دارند و با توجه به این تصور عامه که جنس دستفروش ارزان تر از مغازه است، مشتریان خاصی دارند اما همواره با دغدغه آمدن مأموران و جمع کردن بساط شان مواجه اند زیرا یکی از مسائل مبتلا به شهرداری، مسئله سد معبر  و دستفروش هاست و هر چند در تمام دوره های فعالیت شورا، شوراییان تصمیماتی برای ساماندهی دستفروشان سطح شهر داشته اند و در مقاطعی خاص به روش های گوناگون به مقابله با این پدیده پرداخته اند اما توفیق چندانی نیافته اند.
بیراه نیست اگر بگوییم استفاده نامتعارف از معابر عمومی توسط دستفروشان، مانع از اعمال حق عمومی می شود و برای شهروندان مشکلاتی را به وجود می آورد ولی مجموعه متولیان امور شهر تاکنون نتوانسته اند برای رفع معضل سد معبر و ساماندهی دستفروشان، اقدامی در خور توجه انجام دهند.
اگر چه طبق تبصره یک ذیل بند ۲ ماده ۵۵ قانون شهرداری ها، سد معبر و اشغال پیاده روها و استفاده غیر مجاز از میدان ها، پارک ها و باغ های عمومی برای کسب و کار و یا هر عنوان دیگری ممنوع است اما با توجه به اینکه مطابق مقررات، معابر بر اثر تفکیک اراضی و اجرای طرح های شهرسازی، مورد استفاده عموم است و ملک عمومی محسوب شده و در مالکیت شهرداری است، این نهاد نمی تواند هر گونه که خواست بر معابر تصرف نماید و یا آن را برای ساعات زمانی خاصی به فروش رساند.

 نارضایتی کسبه از فعالیت دستفروشان
از سوی دیگر صدها و هزاران نفر کاسب، به فروش البسه و سایر مایحتاج همشهریان اقدام می‌کنند که سالانه غیر از هزینه های اجاره، قبوض آب، برق و گاز، هزینه هایی از قبیل پروانه کسب، مالیات، عوارض و . . . پرداخت می کنند و دستفروشان با پهن کردن بساط شان در نقاط پرتردد، از سود این کسبه کم می کنند. حتی بعضی از دستفروشان، اجناس خود را به صورت قاچاق، از زابل و زاهدان می آورند و با تغییر مارک آن ها، در بساط شان با قیمت ارزان تر از مغازه به دست مشتری می رسانند و مشتری، بی خبر از کیفیت، وقتی به مغازه می آید فقط قیمت را مد نظر قرار می دهد و چون قیمت دستفروشان پایین تر است، بازار کاسب ها را کساد می کند.
در کنار نارضایتی کسبه از فعالیت دستفروشان، دستفروشان هم از وضعیتشان راضی نیستند، آنان هم از ساماندهی شدن و برخورداری از امکانات بدشان نمی آید اما باید برای رفع پدیده دستفروشی کار کارشناسی انجام گیرد.

دستفروشان را دریابیم
در وانفسای مشکلات اقتصادی که مردم با دیدن جنس ارزان دچار وسوسه خرید می شوند، باید مجموعه متولیان امور شهر دست به کار شوند و در محله های مختلف، بازارهای عرضه مستقیم کالا دایر کنند تا آن هایی که بضاعت‌شان اجازه نمی دهد مغازه ای در خیابان اصلی شهر با اجاره ماهیانه داشته باشند و از طرفی، گدا هم نیستند و به دنبال لقمه نانی حلال اند، در این بازارها مستقر کنند تا هم دسترسی شهروندان به اقلام مورد نیازشان راحت تر باشد و هم دستفروش به شغلش امیدوار.
یادمان باشد دستفروشی برای عده ای، یک شغل است که در نظام اقتصادی بیمار و در اثر کمبود فرصت های شغلی مناسب پدید می آید پس دست‌اندرکاران امور باید برای رفع این معضل چاره‌اندیشی نمایند.

کد خبرنگار: ۹۴۰۱۱۴۶

FacebookTwitterGoogle+WhatsAppLineYahoo MailGoogle Gmail
برچسب ها: , , , , ,
عضویت در خبرنامه

\ نظر شما

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *


CAPTCHA Image
Reload Image