21rooz

به گزارش ایران نیوز آنلاین؛ محسن بدرقه، منتقد فیلم، در نشست اکران فیلم بیست و یک روز بعد که با استقبال گسترده علاقمندان به عرصه فیلم و سینما و اصحاب رسانه در پردیس سینمایی هویزه برگزار شد، ضمن اشاره به پیشینه قهرمان سازی در سینمای غرب، گفت: قهرمان سازی در درام از ۱۹۲۰ به بعد در آمریکا ظهور پیدا کرد که رفته رفته رویه آن تغییر و به سوی پیشرفت گام برداشت.
وی اظهار کرد: در حال حاضر نه تنها در فیلم ها قهرمان نداریم بلکه در صورت حضور یک قهرمان، روش نشان دادن ویژگی های شاخص شخصیتی او با دیگر افراد حاضر در فیلم، به گونه ای است که مخاطب به صورت ناخودآگاه، آن ها را تغییر دهد.

درام در این فیلم به شایستگی شکل نگرفته
این منتقد سینما خاطرنشان کرد: در این فیلم، از طرفی، مرتضی برای قهرمان شدن انگیزه دارد و از طرفی دیگر، هم نقش و هم بازیگر، ظرفیت ایجاد چنین اتفاقی برای بروز بیشتر و پررنگتر حس مادر و فرزندی را داشت اما متأسفانه اتفاقی که در درام قرار است رقم بخورد در این فیلم وجود ندارد.
وی تصریح کرد: در چنین داستان هایی که مادر عنصر درام است، می توان با به تصویر کشیدن اتفاقات و حتی روزمرگی هایی، محبت و عاطفه دو سویه را برای باور پذیر کردن این نقش و موقعیت، در مخاطب رقم زد.

مکانیزه شدن رفتار مادر و فرزند در فیلم
وی با انتقاد از مکانیزه شدن رابطه کودک و فرزند در این فیلم گفت: در این فیلم رابطه کودک و مادر مکانیزه شده است و رفتارها و شوخی های بسیار فانتزی و دور از واقعیت رقم می خورد.
وی با اشاره به اینکه این نقص را به صورت بسیط در پلان های اولیه تجربه می کنیم، گفت: متأسفانه در این فیلم علاقه به صورت ملموس به تصویر کشیده نشده و در نتیجه مخاطب آن را احساس نمی کند.

عدم همراهی مخاطب با دغدغه شخصیت فیلم
بدرقه ضمن اشاره به یکی از آثار برگزیده سینمای جهان در همین ژانر گفت: در فیلم بچه‌های آسمان در ابتدا با زندگی دو کودک و تکرار تجربه دراماتیک آن ها روبرو هستیم، با زندگی آن ها همراه می شویم و دلهره ها و غم و شادی آن ها را حس می کنیم، دغدغه نقش اول فیلم برای تلاش در به دست آوردن یک کفش برایمان ستودنی و باورپذیر می شود و در نهایت مانند شخصیت فیلم، تعادل مطلوب برای ما ایجاد نمی شود اما در این فیلم هیچ همراهی با شخصیت اصلی فیلم احساس نمی شود چراکه مخاطب، از ابتدا آن ها را ندیده و احساس نکرده است.
وجود عناصر سینمایی بالا در فیلم
این منتقد سینما ادامه داد: عناصر سینمایی در این فیلم بسیار بالاست اما کارگردان این اثر می توانست با بسط دادن بیماری مادر، در عین پرهیز از زیاده روی، حس نزدیکی مخاطب با اثر را گسترش بخشد.
وی در نهایت با انتقاد از سیاه نمایی های موجود در فیلم، گفت: بسیاری از اتفاقات در این فیلم جنبه سیاه نمایی دارد که این سیاه نمایی باعث دلزدگی و خستگی و درماندگی مخاطب می شود.

کد خبرنگار: ۹۶۰۲۱۸۴

FacebookTwitterGoogle+WhatsAppLineYahoo MailGoogle Gmail
برچسب ها: , , , , , ,
عضویت در خبرنامه

\ نظر شما

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *


CAPTCHA Image
Reload Image