کاشمر

ایران نیوز آنلاین؛ یادداشت/محمدجواد افتخاری: شورای شهر، نهادی دارای شخصیت حقوقی تقریباً مستقل است که وظیفه آن سازماندهی عوامل و منابع برای پاسخگویی به نیاز ساکنان شهر است، هدف مدیریت شهری، ساماندهی دولتی و غیردولتی جهت شناسایی برنامه ‏ها و سیاست‏ های گوناگون و پیاده‏ سازی آن ها با نتایج بهینه است و برنامه‏ ریزی، تلاشی جهت انتخاب بهترین برنامه ‏ها برای رسیدن به هدف‏ های مشخص می باشد که ممکن است این کوشش و برنامه ‏ها تا مرحله نهایی هدف، پیش نرود بلکه گام‏ هایی جهت رسیدن به آن باشد.
در برنامه‏ ریزی شهری، شهر به منزله یک سیستم است و یکی از راه ‏های بهبود بخشیدن به محیط شهرمان این است که نگرش سیستمی داشته باشیم و این موضوع خوشبختانه در سخنان فرماندار شهرستان کاشمر نیز تصریح شده است، زیرا توسعه شهر نمی ‏تواند بدون‏ توجه به شهرها و روستاهای مجاور باشد.
ما همه نیازمندی‏ های‏مان هم‏چون آب، غذا، انرژی و مواد معدنی را که نیازمند شهرنشینان است از محیط بر می‏ گیریم و به خارج از محیط خود می ‏فرستیم.
به همین ترتیب، در بعد نگرشی نیز چنین است که شهری مانند کاشمر، حتی می ‏تواند افکار، ایده، نوآوری و جلوه ‏هایی از فرهنگ و تمدن را به خارج از محیط خود صادر کند و در این مقوله توانا است.
از سوی دیگر می‏ تواند مواد زاید، هم‏چون فاضلاب یا هوای آلوده را به پیرامون خود انتقال دهد، پس بنابر این، کاشمر در تعامل با محیط خود زنده است و اگر محیط پیرامون کاشمر لطمه ببیند، محیط داخلی شهر نیز آسیب می ‏بیند و یا عکس این موضوع اتفاق می افتد.
حال این سئوال مطرح است که نداشتن چنین نگرشی چه پیامدی برای شهر دارد؟ امروزه مشاهده می‏ کنیم برخی از فعالیت ‏های حوزه مدیریت شهری در حال و در گذشته، مطابقت چندانی با استانداردهای پذیرفته شده و معمول شهرسازی ندارد، به عنوان مثال کمربند سبز اطراف شهر روز به روز محدودتر و با تغییر کاربری ‏های چند لایه، تجاری‏ تر و مسکونی ‏تر می‏ شود، همچنین باغات و فضاهای سبز که تولید اکسیژن شهر را برعهده دارند و در اکوسیستم شهری، نقش تنفس‏ گاه ‏های شهر را دارند، تبدیل کاربری داده ایم.
علاوه براین، امروزه مشاهده می‏ کنیم نه بافت ‏های فرسوده شهر، تغییر قابل توجهی کرده و نه مناطق و شهرک‏ های جدید، پیشرفت و توسعه قابل قبولی دارند؛ محلات شهری، فاقد امکانات حداقلی آسایش و رفاه شهری ‏اند و حتی از زمین ورزشی و تفرجگاه درون‏ شهری محدود و مانند آن نیز بی‌بهره ‏اند.
فضاهای بی‏ دفاع شهری فراوان در شهرمان مشاهده می ‏کنیم که می‏ تواند سیمای شهر را زیبا کند اما به آن، توجه نمی ‏شود، گروه مدیریت بحران داریم اما سوله بحران برای مواقع اضطراری نداریم! کال داریم اما متروکه است و تبدیل به تفرجگاه شهری نشده‏! درحالیکه سمن‏ ها، واسطه بین فرد و جامعه می باشند و از آنجائیکه وابسته به دولت نیستند، می‏ توانند سازمان شهرداری را با تحرک مواجه کنند و پرچم‏دار حرکت‏ های خوبی باشند، اما بهره کمی از آن ها می بریم.
امروزه در توسعه فیزیکی شهر توجهی به موضوع همسان‏ سازی خیابان ‏ها به شکل اصولی نمی‏ شود و به محض شدت گرفتن باران، آسایش شهری مخدوش و آب‏گرفتگی مسئله اول شهرداری می‏ شود! نصب و رنگ جدول‏ ها مطابق اصول شهرسازی نوین پیش نمی‏ رود و پل‏ های روی جوی ‏ها، بدون حفاظ یا دستک است، سرعت‏گیرهای معابر و خیابان ‏های اصلی شهر، غیراستاندارد و شبیه موانع ایست بازرسی است! همچنین فعالیت ‏های عمران شهری بدون پیوست است وآینده ‏نگری جایگاهی ندارد.
از دیگر موارد، اینکه مدخل و مخرج شهر را ترافیک ‏زا کرده‏ ایم که بسیار پرخطر و خطایی آشکار است. در ابتدا و انتهای باند کندرو، احداث بنا می ‏کنیم! و در تعریض معابر و گذرگاها و خیابان ‏های شهر به ندرت کار می ‏شود! در موضوع ترافیک شهرمان هم هم‏چنان لنگیم! پیداست که گره ‏های ترافیکی نیازمند مسیرهای ارتباطی و کنار گذره است که اکنون نداریم و دیگر مشکلات اساسی‏ تری که در این‏جا مجال رونمایی نیست.
آشکار است که شهر بدون برنامه اصولی و آینده ‏نگری می‏ شود همین! پیوسته شعار می ‏دهیم اما برنامه نداریم، شهرمان نیازمند برنامه ‏ریزان ماهر شهری، بلنداندیش و سیستمی است نه مدیران شهری محله‏ گرا، قوم‏ گرا، و این و آن ‏گرا، شورای شهر، اکنون، در تعریف، ماهیت و در کارکرد خود نیازمند بازنگری جدی است زیرا این نهاد محلی در اکثریت امور اساسی مربوط به تصمیم‏ گیری دچار مشکل است.این در حالی است که امروزه کمتر نشانی از حاکمیت برنامه‏ ریزی به شکل علمی و مطابق با اختیارات حتی در قالب برنامه‏ ریزی میان مدت، مشاهده می‏ شود و این آفتی بزرگ است.
روشن است چنان‏چه خواسته‏ ها و اهداف در قالب برنامه‏ های اصولی در نیایند، مشکلات، لاینحل باقی می‏ مانند. از آنجا که تصمیم‏ گیری در ارتباط با امور محلی شهروندان مستلزم تخصص‏ گرایی است لذا اعضای شورای‌شهر به عنوان تصمیم‏ گیران امور محلی باید دارای تخصص ‏های لازم باشند در غیر این‌صورت کارکرد شوراِی شهر در حوزه تصمیم‏ گیری با چالش مواجه می‏ شود و حوزه اجرا یعنی شهرداری که تابع تصمیمات شورای شهر است دچار آشوب اجرایی می‏ شود. در این صورت است که سخن از شورای ناکارآ می ‏شود و پیوسته تابع هزینه‏ ها، بر تابع منافع، پیشی می‏ گیرد و شورای شهر گرفتار روزمرگی ملال ‏آور می‏ شود و به جای حاجت ‏دهی باید حاجت ‏رسانی کند.
بنابراین با ارج نهادن به خدمات شوراِئیان و شهرداران ادوار مختلف شهر، معتقدم اکنون برای عبور از وضعیت فعلی، باید شهروندان عالی‏قدرمان، آسیب‏ شناسی طبیبانه ‏ای از مدیریت‌شهری (شورا و شهرداری) داشته باشند تا کاسه همان کاسه و آش همان آش نشود.
باید افکار و اندیشه‏ های خلاق و مدرن به درون این پیکر فرتوت تزریق شود تا فعالیت‏ های مدیریت شهری صورت و سامان علمی، اصولی‏ تر و تخصصی ‏تری یابند که البته چنین توانمندی ‏هایی در شهر موجود است. توفیق خدمات درخشان‏ تری را برای همشهریان سربلندم از خدای سبحان مسئلت دارم.

کد خبرنگار: ۹۴۰۱۱۴۶  

FacebookTwitterGoogle+WhatsAppLineYahoo MailGoogle Gmail
برچسب ها: , ,
عضویت در خبرنامه

\ نظر شما

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *


CAPTCHA Image
Reload Image