13941124095125967111364

ایران نیوز آنلاین؛ محمد جواد افتخاری_ یادداشت/ در صورت ترس، یا تعلل منادیان و مدعیان اصلاح از هرگونه بازتوانی امور، نمی‌توان به اصلاح امور کشور امیدوار بود، پرهیز و دوری اصلاح‌طلبان از بازنگری، اصلاح با ماهیت و کارکرد اصلاحات تناقض دارد.

نمی‌توان اصلاح‌طلب و تحول‌خواه بود، ولی محافظه‌کارانه بر اصول خود استوار بوده و بر وضعیت کنونی پافشاری کرد.

بزرگان مؤثر و تصمیم‌‏گیر در جبهه اصلاحات در کشور باید برای تداوم موفق و مؤثر اصلاحات جسارت به خرج دهند و اصلاحات را از رکود و جمود خارج سازند.
مقاومت در برابر اصلاحات، بیش از هر زمان دیگری باید در دل اصلاحات شکسته شود، متأسفانه عده‌ای بنا به مصالح شخصی و خانوادگی اصلاحات را محل ثروت‌اندوزی، قدرت‌گیری جمع، فامیل و دوستان کرده‌اند، آنان اصلاح‌طلبی را با فرصت‌طلبی و دموکراسی ‏خواهی را با دلالی سیاسی اشتباه گرفته‌اند.
چگونه و چطور می‌توان اصلاح‌طلب بود و هرگونه اصلاح در نظام حزبی و سیستم بروکراتیک متعلق به خود را نپذیرفت؟
آنان که اصلاحات را شرکت سهامی خاص خانواده و دوستان می‌دانند چگونه و با چه استدلالی، جامه‌ی اصلاح می‌پوشند که کشور در آینده به هر سمتی که برود، در هر شرایطی که قرار بگیرد و هر شیرینی و تلخی را تجربه کند، فرصت برای کار و فعالیت کسانی که متعلق به اسم اصلاح‌طلب هستند، محفوظ است.
اصلاح‌طلبان و تحول‌خواهان هیچ زمانی از پهنه سیاسی و اجتماعی این کشور حذف نخواهند شد، این فرصت محترم را بیشتر از اصلاح‌طلبان واقعی، فرصت‌طلبان فهمیده و تلاش کرده‌اند در جامعه اصلاحات برای خود دکان باز کرده و به بازاریابی سیاسی مشغول شوند و این فرصت همیشگی اصلاح‌طلبان برای حضور حتی حداقلی در عرصه قدرت سیاسی اقتضاء می‌کند، اصلاح‌طلبان در تمام حوزه‌های حزبی، مدیریتی، انتخاباتی، نگرشی و… دست به اصلاح اساسی بزنند.
در حوزه تحزّب لازم است دبیران کل و لیدرهای محلی اصلاح‌طلبان از خود بپرسند، برای چه باید بیست‌سال و یا بیشتر در سمَت دبیرکلی و شورای مرکزی بمانند؟ آیا کسانی غیر از رجال انگشت‌شمار، لایق دبیرکلی و شورای مرکزی تشکل‌های اصلاح‌طلب نیستند؟
چرا کنگره‌های احزاب یا اعضای شورای راهبردی و سیاست‌گذاری آن‌ها همواره صوری بوده و اعضای پر نفوذ از قبل برگزاری کنگره تعیین می‌گردند؟
چرا از گسترش جامع و همه‌جانبه احزاب اصلاح‌طلب در سراسر کشور و در میان اقشار مختلف ناتوان هستند؟
در بُعد نگرش، اصلاح‌طلبان باید به پیرایش بنیادی نظام فکری خود پرداخته و صداهای جدید از سوی جامعه را شنوا باشند.
صدای جوانان و نیازهای جدید آن‌ها، صدای اقوام و اقلیت‌های ملی مذهبی، زنان و دیگر گروه‌های کنشگر در جامعه سیاسی ایران، در این حال با توجه به انتخاباتِ افکارعمومی و مردم، اگرچه اقبال قابل توجهی به لیست انتخاباتی آنان دارند، اما سوالات اساسی و مهمی نیز مطرح می‌کنند و بی‌توجهی به سئوالات افکارعمومی در نهایت منجر به رویگردانی آنان خواهد شد.
افکارعمومی، خصوصا جوانان به تصمیم‏ گیران و اعضای مؤثر شورای سیاست‌گذاری و راهبردی، چک سفید امضاء نداده‌اند، باید تصمیم‌های مهم انتخاباتی، چگونگی بسته شدن فهرست‌ها و لیست‌ها، هزینه گروه‌ها، واکنش‌های انتخاباتی و … کاملاً شفاف شود و هرگونه شبهه خانواده ‏سالاری، رانت‌خواری، تبعیض، توجه‏ پروری، سهم‏ خواهی و … رفع شود.
اصلاحات، امید و تکیه‌گاه ملت ماست، اگر اصلاحات گرفتار رخوَت گردد امید به یأس تبدیل شده و شور جوانان و حامیان اصلی به نا امیدی می‌گراید.
برای این‏که اصلاحات، در ریل اصلاحات بماند و یا به آن بازگردد، لازم است اقدامی عملی و بنیادی در نگرش و عمل اصلاح‌طلبان صورت گیرد، باید دامنه اختلاف‌ها و تعارف‌ها کم شود و آفات رنگارنگ آقا زادگی، فامیل‏ بازی، ویژه‏ خواری، تبعیض، درشت‌گویی و تصمیمات غیرمسئولانه از دامن اصلاحات زدوده شود، که این امر نیاز به شجاعت، خواست بزرگان و پذیرش آن‌ها دارد.

کد خبرنگار: ۹۴۰۱۱۴۶

FacebookTwitterGoogle+WhatsAppLineYahoo MailGoogle Gmail
برچسب ها: , , , , , , , , , ,
عضویت در خبرنامه

\ نظر شما

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *


CAPTCHA Image
Reload Image