حسن رزم جو گفت: در سوره شعرا خداوند فرموده است که: شاعران کسانی هستند که گمراهان از آنان پیروی می‌کنند.

به گزارش ایران نیوز آنلاین؛یکی دیگر از جلسات انجمن ادبی وهنری دوستداران کافه داش آقا در کافی شاپ کوهسنگی برگزار شد. دکتر رضا افضلی در ابتدای جلسه بیان کرد: یکی از شیوه های شاعری در قدیم این بوده است که هر شاهی که بر سرکار می آمد، شاعر برای آن مدح می کرد و شاه هم در عوض به آن ها سکه و طلا و…  می داد.

وی بیان کرد: حقیقت این است که این شاعران هم مسلمان بودند که البته اکثریت آنها سنی بودند و حدیث پیامبر را خوانده بودند (احْثُوا فِی‏ وُجُوهِ‏ الْمَدَّاحِینَ‏ التُّرَاب‏؛ به صورت چاپلوسان خاک بپاشید.). پس یک سوال پیش می آید که چرا پیامبر خودش آنها را تشویق می کرده است؟

افضلی افزود: چون آنان اسلام را مدح میکردند. از نظر اسلام کسانی شاعرند که اسلام آورده باشند، نماز بخوانند و روزه بگیرند و قلم خود را در زمینه اسلام به کار برند. یکی از شاعران تمجید شده در زمان پیامبر، حَسّان بن ثابِت است، که پیامبر فرموده اند: شعر حسان از شمشیر مجاهدان بالاتر است.

وی بیان کرد: چرا شاعران آن زمان که مسلمان بودند، شاهان و آدمکشان را مدح می کردند؟ به خاطر آنکه در آن زمان حقوق بگیری نبود و آنها برای وظیفه گرفتن و حقوق گرفتن مجبور به شعر گفتند می شدند. حقیقت این است که امروز وقتی آن اشعار را می خوانیم، می فهمیم که چقدر مدح در آنهاست. حتی ما در اشعار معاصر هم مدح زیاد داریم برای افرادی چون لنین، استالین، صدام و….

حسن رزم جو بیان کرد: در سوره شعرا خداوند فرموده است که: شاعران کسانی هستند که گمراهان از آنان پیروی می‌کنند.  پیامبر می گوید: شعرا پادشان سخن وری هستند و همانا شعر از حکمت می آید. قرآن شاعران را می کوبد ولی راه آشتی را هم باز می گذارد. پس در مجموع می فهمیم که چه شعری مورد تایید و مقبول خداوند است.

وی بیان کرد: یک شعری داریم که فقط شعر است و در آن فقط از تشبیهات استفاده شده است. هر شعری که در آن پیامی باشد خوب است. رومن ولان بیان می کند: اگر هنر و حقیقت نمی‌توانند با هم زنده بمانند، بگذار هنر بمیرد. مدح به سه دسته تقسیم می شود: دسته اول:مدح شاعر برای شاه و وزیر؛ شاعر از نردبان ترقی برای بهبود زندگی خود استفاده کند.

رزم جو افزود: محمود غزنوی در کنارش ۴۵ شاعر می نشست و وی را تا آخرین حد بالا می بردند. شاعر چشم بر روی همه عیب پادشاه می بندد و هر عمل شاه را تایید می کند. اگر محمد غزنوی نامه ای می نویسد و ازکشتارهایش این را یک عمل اسلامی تعبیر می کند. ملک الشعرای او عنصری بوده است.

وی افزود: در کنار آنها ما فرخی یزدی را داریم، ضیغم‌الدوله قشقایی حاکم یزد مجبورش کرد برای او بهاریه بسراید و فرخی یزدی چنین گفت:

خود تو می‌دانی نی ام از شاعران چاپلوس              کز برای سیم بنمایم کسی را پای‌بوس

لیک گویم گر به قانون مجری قانون شوی             بهمن و کیخسرو و جمشید و افریدون شوی

رزم جو بیان کرد: به همین دلیل حاکم یزد دستور داد دهانش را با نخ و سوزن دوختند و زندانی شد. شاعری در زمان شاه عباس صفوی برای خودش تخلص سگ را انتخاب کرده بود، نمی شود چنین شاعرانی را با عطار مقایسه کرد.

حسن رزم جو افزود: مدح نوع دوم: مدح شاعر برای خدا، ائمه معصومین، چهره های غیرتمند سیاسی مثل امیرکبیر، این نوع مدح اشکالی ندارد چون در برابر آن پول، سکه ای دریافت نمی شود. در مدح معصومین مسئولیت کلمات با شاعر است که کفر نگوید.

زان ناقه سواری و حضور شب دفن         پیداست که حیّ لایموت است علی

وی بیان کرد: در این شعر کفر رخ داده است زیرا حی لایموت فقط ذات خداوند است. افراط و تفریط به هیچ عنوان در شعر مورد تایید نیست. مدح نوع سوم: مدح شاعر برای خودش، مانند حافظ که در آخر ابیاتش همواره خودش را توصیف می کند.

صبحدم از عرش می‌آمد خروشی عقل گفت           قدسیان گویی که شعر حافظ از بر می‌کنند

  • نویسنده : 9602218