عالیه عطایی: تنها راهی که می توان ادبیات یک کشور را به درستی نشان داد این است که تصویر درستی از کشور و مردمش ارائه بدهیم. نگاه ما از یک افغانستانی ، کارگری است که مورد ظلم واقع شده. چرا از آدم های معمولی نمی نویسیم؟ از دانشجو، پزشک و... افرادی که واقعا وجود دارند. مهاجر باید در فضا حل شود. نه اینکه تفکیک و بارز شود.

به گزارش ایران نیوز آنلاین؛ چهارشنبه مورخ بیست و هفتم تیر ماه ، جلسه بررسی داستان مهاجر به کوشش گروه مستقل داستان مشهد و با حضور عالیه عطایی، نویسنده ی افغانستانی در کافه کتاب سلام مشهد برگزار شد.

عالیه عطایی نویسنده ی اصالتا افغانستانی و اهل هرات در ابتدای جلسه گفت: نویسنده ی مهاجر همیشه بخشی از هویت خود را دارد و بخشی از هویت کشوری که به آن مهاجرت کرده است را. سوژه ی داستان او بر می گردد به کشور خودش اما در اکثر مواقع از لحاظ تکنیک و زبان وابسته به کشور دوم است.

وی در ادامه بزرگ ترین معزل نویسندگان معاصر افغانستانی را مطرح کرد: من داور مسابقه ای بودم که ویژه ی نویسندگان جوان افغانستانی بود. دویست تا داستان از این نویسندگان خواندم و از آن دویست نفر تنها هجده نفر ساکن افغانستان بودند و باقی مهاجر. همه در مورد افغانستان، مسائل روز آن و… نوشته بودند اما همه آن ها فکر می کردند که باید از نگاه دیگران درمورد افغانستان بنویسند. مثلا نویسنده ی افغانستانی که ساکن آمریکا بود، تصویری از افغانستان ارائه داده بود که تصویر یک آمریکایی است. آن تصویر رسانه ی آن کشور است. بزرگ ترین معزل داستان مهاجرت همین است. اینکه ما خودمان را از چشم کشور دیگری ببینیم.

وی درمورد ادبیات زنانه در افغانستان گفت: اگر در دهه هشتاد زنان ایرانی داستانی را می نوشتند که در آن زنی رابطه ای خارج از عرف داشت، حالا این نگاه در داستان هایشان گسترش پیدا کرده و بازتر و راحت در درمورد آن می نویسند. ما هنوز آن نگاه دهه هشتاد را در داستان های نویسندگان زن افغانستانی می بینیم.

تنها راهی که می توان ادبیات یک کشور را به درستی نشان داد این است که تصویر درستی از کشور و مردمش ارائه بدهیم

برنده ی جایزه ی ادبی واو گفت: تنها راهی که می توان ادبیات یک کشور را به درستی نشان داد این است که تصویر درستی از کشور و مردمش ارائه بدهیم. نگاه ما از یک افغانستانی ، کارگری است که مورد ظلم واقع شده. چرا از آدم های معمولی نمی نویسیم؟ از دانشجو، پزشک و… افرادی که واقعا وجود دارند. مهاجر باید در فضا حل شود. نه اینکه تفکیک و بارز شود.

وی در آخر گفت: ما نباید نسبت به زبان و شرایط فرهنگی خود تعصب داشته باشیم .من خودم به شخصه زبان را ابزار می دانم و تعصبی درمورد آن ندارم . اگر نگاهمان به زبان فارسی این باشد، حوزه افغانستان و ایران هم خیلی می تواند مشترک باشد و ما بدون تعصب می توانیم در حوزه ی ادبیات تعاملات خوبی داشته باشیم.

  • نویسنده : 9602216